Międzynarodowy Dzień Poezji

21 marca – wiele świąt przychodzi nam do głowy – prawda? Jednak nie zapominajmy o Międzynarodowym Dniu Poezji! Dzień, kiedy warto poświęcić chwilę znanym poetom. Wiadomo, że z pisarzami idą w parze znane utwory. W tym artykule również będzie o nich mowa! Zatem, jeżeli jesteś ciekawy nowych zagadnień odnośnie tych tematów, to  ZAPRASZAM!

ZNANI POLSCY PISARZE 

Zapewne z lekcji polskiego kojarzycie pewne nazwiska znanych polskich poetów. Mieliście pewnie okazję trzymać w rękach jedno z ich dzieł w postaci lektury. Postaram się przedstawić jak najciekawiej biografie tych znakomitych artystów! 

ADAM MICKIEWICZ 

To wybitny polski poeta, działacz polityczny, publicysta, tłumacz, filozof działacz religijny, mistyk, organizator i dowódca wojskowy, nauczyciel akademicki. Urodził się 24 grudnia 1798 roku w Nowogródku lub Zaosiu w pobliżu Nowogródka, na obszarze dzisiejszej Białorusi. Zmarł 26 listopada 1855 roku w Stambule. Pisarz tworzył w epoce romantyzmu. Jest uważany za jednego z najwybitniejszych poetów właśnie w tej epoce. Po ukończeniu szkoły, udał się na studia oraz skończył Seminarium Nauczycielskie. Jego pierwszym utworem był wiersz Zima Miejska, którego debiut wypadał podczas kształcenia się artysty. Mężczyzna pracował parę lat jako nauczyciel. 1823 roku został aresztowany, po czym był zesłany do Rosji, wtedy Mickiewicz napisał parę utworów. Zamieszkał w Paryżu, gdzie ułożył sobie życie. Jakiś czas później pisarz wydał Pana Tadeusza. Na początku utwór spotkał się z krytyką, a dopiero po śmierci poety, został uznany za arcydzieło. Jego twórczość ma znaczny wpływ na kulturę. Utwory, które cieszą się dużą sławą to m.in.:

Ballady i romanse 

– Dziady

– Pan Tadeusz 

JULIUSZ SŁOWACKI 

To kolejna równie wybitna postać, której warto poświęcić uwagę. Juliusz Słowacki to polski poeta, dramaturg, filozof i epistolograf. Urodził się 4 września 1809 roku w Krzemieńcu. Tworzył w epoce romantyzmu. Studiował prawo na uniwersytecie w Wilnie. Rok później wybrał się do Warszawy, gdzie znalazł pracę. Następnie wyjechał do Drezna, skąd udał się do Londynu jak i Paryża, gdzie pełnił funkcję kuriera dyplomatycznego. Po ukończonej misji osiadł w Paryżu. W latach 1832-1836 artysta mieszkał w Genewie. W 1836r. udał się do Włoch, po czym postawił nogę w Grecji, Egipcie i Palestynie. Dwa lata później ponownie zawitał w Paryżu. Zmarł w 1849 roku w Paryżu. W 1927 roku jego szczątki zostały przeniesione do Polski i pochowane obok Adama Mickiewicza w krypcie wawelskiej. Jedne z najbardziej znanych utworów artysty to min.:

Oda do wolności

Testament mój

Grób Agamemnona 

WISŁAWA SZYMBORSKA

Polska poetka, eseistka, tłumaczka i felietonistka. Urodzona 2 lipca 1923 na Prowencie. Zmarła 1 lutego 2012 roku w Krakowie. Od 1929 roku mieszkała w Krakowie. Studiowała na Uniwersytecie Jagiellońskim. Debiutowała wierszem Szukam Słowa. Pracowała w krakowskim tygodniku Życie Literackie prowadząc dział poezji i rubrykę Lektury nadobowiązkowe. Szymborska wydała 13 tomów wierszy, które zostały przetłumaczone na ponad czterdzieści języków. Wisława ma na swoim koncie wiele prestiżowych wyróżnień, min. W 1996 dostała Nagrodę Nobla w dziedzinie literatury. W 2011 otrzymała najwyższe odznaczenie państwowe – Order Orła Białego. 

Najbardziej znane utwory:

– Kot w pustym mieszkaniu

– Nic dwa razy

– Nagrobek

JAN KOCHANOWSKI

Poeta, tłumacz, dramaturg. Urodził się w 1530 roku w Sycynie, a zmarł w 1584 roku w Lublinie. Tworzył w Epoce Renesansu. Studiował w młodym wieku. We Włoszech zdobył wykształcenie filologiczne, przebywając tam, tworzył w języku łacińskim. Po powrocie do Polski zamieszkał w Krakowie, a później w Czarnolesie. W 1575 roku ożenił się z Dorotą Podlodowską. Przeżył śmierć, co miało duży wpływ na jego twórczość. Pozostawił po sobie min. fraszki , pieśni, treny – gdzie przedstawił obraz czasów, w których przyszło mu żyć. Jego twórczość miała wpływ na ogromny rozwój literatury. 

Najbardziej znane utwory :

– Odprawa posłów greckich 

– Psałterz Dawidów 

– Treny oraz pisane przez całe życie fraszki i pieśni

BOLESŁAW LEŚMIAN

Polski poeta i prozaik. Urodził się 22 stycznia 1877 roku w Warszawie. Pochodził z rodziny żydowskiej. Jako chłopiec, żył i kształcił się na Ukrainie. Wschodnia rzeczywistość miała poźniejszy wpływ na jego poglądy jak i twórczość. Debiutował wierszem Sekstyny. Jako dwudziestoparoletni chłopak, przeprowadził się do Warszawy, później udał się w podróż po Europie. W Paryżu znalazł swoją miłość, z krórą miał dzieci. Zajmował się także słowotórstwem. W 1911 roku wydał swój pierwszy tom wierszy Sad Rostajny. Po wojnie, prowadząc notariat w Hrubieszowie, wydał swoje najważniejsze utwory : Łąka i Napój Cienisty. Leśmian, choć kojarzony z epoką międzywojenną, inspirował się także modernizmem, barokiem i romantyzmem, tworząc oryginalną “nową balladę”, baśnie i erotyki, które zachwycają do dziś.

Najbardziej znane utwory:

– Dusiołek

– Dziejba leśna (tomik) 

– Dziewczyna

KRZYSZTOF KAMIL BACZYŃSKI

Polski poeta czasu wojny, prozaik oraz autor sztuki teatralnej. Urodzony w 1921 roku w Warszawie, zmarł w 1944 roku.. W momencie wybuchu II wojny światowej miał już maturę. Kontynuował naukę na tajnym uniwersytecie, studiując polonistykę. W 1943 roku , przerwał naukę wstępując do Szarych Szeregów.  Jego twórczość obejmuje ok. 500 utworów, które powstały głównie w czasie okupacji. Wiele wierszy poświęcił swojej młodej żonie, Barbarze. Należy do pokolenia twórców, którzy dorastali w trakcie wojny, walcząc o niepodległość ojczyzny i tworzyli. Pokolenie to znane jest jako Pokolenie Kolumbów.

Najbardziej znane utwory:

– Elegia o… [chłopcu polskim]

– Mazowsze 

– Historia

CZESŁAW MIŁOSZ

Poeta, pisarz, eseista, tłumacz. Urodzony 30 lipca 1911 roku, w Szetejniach (dzisiejsza Litwa), gdzie spędził dzieciństwo. Zmarł 14 sierpnia 2004 roku, w Krakowie. Studiował w Wilnie. Podczas II wojny światowej, pracował w Warszawie, a po wojnie pełnił funkcje dyplomatyczne. Jakiś czas późńiej otrzymał azyl polityczny we Francji oraz związał się emigracyjnym środowiskiem literackim. Poźniej wyjechał do USA, co było ważnym momentem w jego biografii. Wykładał tam literaturę słowiańską, na jedym z uniwersytetów. Jego twórczość była różnorodna. Tworzył także podczas wojny, a prace z tego okresu wydał w tomie Ocalenie. Tom ten uznawany jest za dzieło wybitne. Następne dzieła Miłosza z tamtego okresu, były pisane w tematyce filozoficznej, moralnej i kulturowej. Pisał również utwory, w których zawarte są refleksje na temat języka ojczystego, poezji i tradycji narodowości. Miłosz był laureatem Nagrody Nobla w 1980 roku.

Najbardziej znane utwory:

– Traktat moralny

– Traktat poetycki 

– Traktat teologiczny

Ufff… dotarliśmy do końca 🙂 Mam nadzieję, że artykuł był interesujący oraz że dowiedzieliście się czegoś nowego na temat tych znanych polskich poetów! Życzę udanej lektury! 

Autor: Maria Miłosz

Żródła: Wikipedia, Instytut Książki, Bryk.pl, SkupSzop , Katowice.eu, Muzeum Narodowe w Kielcach, Fundacja Wisławy Szymborskiej, Bryk.pl 


 

Pomysły na spędzanie ferii zimowych

Ferie to wyczekiwany moment w roku szkolnym. To czas, aby naładować baterie, odpocząć, rozwijać pasje i po prostu mile spędzić czas. To brzmi bardzo oczywiście, ale co zrobić, aby tę przerwę wykorzystać jak najlepiej i MIŁO SPĘDZIĆ CZAS? W tym artykule postaram się odpowiedzieć na to pytanie i wskazać parę propozycji, dzięki którym te ferie będą niezapomniane!

POZA DOMEM

ZABAWY W ŚNIEGU i SPORTY ZIMOWE

Śnieg w ostatnich latach, to zjawisko, które rzadko ukazuje się naszym oczom, dlatego warto wykorzystać białą pogodę! Jeśli masz szansę wyjechać, na przykład w góry, to korzystaj z pogody do woli! 

Sanki – brzmi banalnie, a jednak sprawia dużą frajdę dużym i małym dzieciom. Weź zatem sanki pod pachę, znajdź bezpieczne miejsce i spędź cudownie oraz aktywnie czas na świeżym powietrzu! Moją drugą propozycją są narty, snowboard oraz łyżwy. Jeżeli masz taką możliwość i chcesz spędzić ferie w ruchu, zachęcam Cię do skorzystania z tego pomysłu. To idealny moment, aby rozwijać się w tym kierunku i udoskonalać swoje umiejętności lub powrócić do tych sportów. Jeżeli jeszcze nie miałeś okazji doświadczyć tych czynności, to również czas na to, aby rzucić sobie wyzwanie i nauczyć się nowej umiejętności, jakimi są jazda na nartach, łyżwach lub snowboardzie. 

CZAS W DOMU

Zostanie w domu nie oznacza nudy. Jest wiele aktywności, które znacznie umilą Ci czas! 

Gotowanie i pieczenie – odkrywaj nowe przepisy lub przyrządź sobie swoje ulubione potrawy. Warto zorganizować oraz posprzątać swoją przestrzeń – to idealny moment, aby się za to zabrać. Może to również dobry pomysł na małe renowacje i zmiany w swoim wnętrzu? Nawet mały dodatek sprawi, że twoje pomieszczenie stanie się jeszcze bardziej wyjątkowe! Moją kolejną propozycją jest nauka nowych umiejętności. Nauka nowego języka, malarstwo, fotografia lub może jest coś co bardzo chciałbyś umieć, lecz zawsze nie miałeś na to czasu? Wykorzystaj ferie na to, aby spróbować czegoś nowego!

Codzienny pośpiech, obowiązki, nauka zaczęły Cię przytłaczać?  Znajdź chwile na oczyszczenie, wyciszenie i zregenerowanie umysłu. Medytacja i relaksacja mogą Ci w tym pomóc. Kolejny pomysł – odwiedź kogoś bliskiego, spędź z nim czas. Przez wiele rzeczy, które mamy na głowie, często zapominamy o tym, że relacje z bliskimi są naprawdę ważne, dlatego warto je pielęgnować. Moja kolejna propozycja to zrobienie dobrego uczynku – pomóż słabszej osobie, powiedz komuś miłe słowo lub zrób coś własnoręcznie osobie, która jest dla Ciebie ważna. Małe gesty mają wielką moc! Wykorzystaj wolne i umów się ze znajomymi. To dobra okazja na to, aby lepiej się poznać, zintegrować oraz stworzyć super wspomnienia. Przeczytaj książkę, na którą nie miałeś czasu, pójdź do kina, do teatru. Odpoczywaj!

 

Sprawdź też, jakie atrakcje przygotowało nasze miasto na wyjątkowe i aktywne spędzenie ferii:

Mam nadzieję, że przytoczone przeze mnie propozycje zainspirowały kogoś do działania i umilą nadchodzącą przerwę zimową 😁 Cudownych ferii! 

Autor: Maria Miłosz

Młodzieżowe Słowo Roku 2024

Młodzieżowe Słowo Roku to plebiscyt organizowany corocznie od 2016 roku. Komisja wybiera najbardziej popularne wśród młodzieży słowo, określenie lub wyrażenie. Jedynie w 2020 roku nie wybrano żadnego słowa, ponieważ jury uznało, że najczęściej zgłaszane wyrazy były „zbyt wulgarne, wyśmiewające konkretne osoby, poglądy, postawy lub płeć”.

W skład Jury wchodzą językoznawcy zajmujący się polszczyzną młodzieży: 

prof. UJK dr hab. Anna Wileczek (Uniwersytet Jana Kochanowskiego w Kielcach), 

prof. dr hab. Marek Łaziński  (Uniwersytet Warszawski), 

prof. dr hab. Ewa Kołodziejek (Uniwersytet Szczeciński) oraz 

Bartek Chaciński (zastępca redaktora naczelnego „Polityki”).  Jurorów wspiera także doradczy zespół młodzieżowy z Obserwatorium Języka i Kultury Młodzieży oraz przedstawiciele PWN.

Jaki termin będzie wybrany w tym roku? 

ORGANIZATOR I CELE KONKURSU

Organizatorem tego wydarzenia jest PWN – Państwowe Wydawnictwo Naukowe. Wydawnictwo zostało założone 1951 roku w Warszawie. Publikuje ono słowniki języka polskiego, słowniki obcojęzyczne, literaturę naukową, popularnonaukową, w tym podręczniki akademickie. 

Jaki jest cel organizowanego przez tą działalność konkursu? Plebiscyt ten ma na celu wyłonienie i przedstawienie słów, zwrotów lub wyrażeń, które cieszą się największą popularnością wśród młodzieży. Internauci podkreślają jednak, że nie musi być to nowe lub slangowe słowo ani najczęściej używane w danym roku.

JAKIE SŁOWA KANDYDUJĄ NA MIANO MŁODZIEŻOWEGO SŁOWA ROKU 2024?

Jest aż 20 słów, znajdujących się na liście tego wydarzenia. Ten rok był  przepełniony wieloma różnorodnymi i nietypowymi wyrażeniami. Są nimi:

– aura – często oznacza posiadanie pozytywnego wrażenia lub odbioru przez otoczenie,

– azbest – nie do końca wyjaśnione, ale zabawne odniesienie się do filmów i memów o „rozlewaniu azbestu”,

– bambik – osoba słaba w czymś,

– brainrot – umysł przepełniony treścią internetową, memami,

– brat – osoba cechująca się pewną siebie, buntowniczą postawą, czasami łamiąc społeczne normy i oczekiwania,

– cringe – coś nieśmiesznego, obciachowego, wywołującego wstyd lub zniesmaczenie,

– czemó – oznacza to samo co słowo „czemu”. Wyraz wziął się z TikToka, a dokładnie z rozmowy dwóch młodych graczy „Fortnite”, kiedy jeden z nich w zabawny sposób i ze specyficznym akcentem wypowiedział ten zwrot,

– delulu – pochodzi od angielskiego słowa „delusional”. Opisuje osobę z wielką obsesją na jakimś lub czyimś punkcie,

– fe!n (fein) – słowo pochodzące z tytułu i refrenu popularnej piosenki raper Travisa Scotta. Wyraz nawiązuje do terminu ze słowa angielskiego „fiend”, oznaczające potocznie osobę owładniętą obsesją lub uzależnieniem,

– FR – skrót od angielskiego wyrazu for real,

glamour – słowo opisujące elegancki, bogaty styl. Teraz wyraz ten używany jest do przedmiotów, ciuchów, akcesoriów itp. w panterkę oraz do tiktokowego trendu pokazującego stylizacje zawierające centki z użyciem utworu Glamour,

– goat – po rozwinięciu strwierdzenia The Greatest of All Time – najlepszy w historii. Slang używany często jest w kontekstach sportowych na określenie osób, które osiągnęły wysoki poziom w swojej dyscyplinie,

oi oi oi baka – zawołanie wzięte ze świata anime. Baka oznacza po polsku „głupie, idiotyczne”. Trend polega na stanięciu na krześle lub stole, w miejscu publicznym i krzyknięcie tego sformułowania, robiąc przy tym zabawne miny,

oporowo – wykonywać jakąś czynność bardzo intensywnie, z dużym zaangażowaniem,

rizzler/rizz – zaleta mówiąca o atrakcyjności, przystojności i umiejętności podrywu w oczach innych,

sigma – określenie osoby bardzo pewnej siebie. Sigma – inaczej „samotny wilk”. Opisuje osobę odnoszącą sukcesy, którą można podziwiać,

– skibidi – nie posiada wyraźnego znaczenia. Termin sugerujący coś fajnego, dziwnego lub zaskakującego. Słowo to wzięło się z viralu „Skibidi Toilet” z wystającą męską głową z toalety,

– slay – wyraz opisujący coś świetnego, coś znakomitego, lub wyrażenie podziwu dla kogoś,

– womp womp – potocznie mówiąc „mieć w coś wywalone”,

– yapping – w slangowym znaczeniu, to długa, nużąca, bez końca wypowiedź. Slang pochodzący z angielskiego słowa yap – „szczekać, ujadać, jazgotać”, 

Już niedługo dowiemy się, które z powyższych słów wygra ten konkurs. Daj znać, którego słowa Ty najczęściej używasz, i które z nich  nadaje się na posiadanie tytułu Młodzieżowego Słowa Roku! 

Autor: Maria Miłosz

Źródła: Wikipedia, TVN24, Labotiga, PWN

Międzynarodowy Dzień Tolerancji

Międzynarodowy Dzień Tolerancji obchodzony jest co roku 16 listopada. Święto to zostało ustanowione przez Zgromadzenie Ogólne ONZ w 1995 roku. Fragment artykułu zawartego w  Deklaracji Zasad Tolerancji brzmi: 

Tolerancja to szacunek, akceptacja i uznanie bogactwa różnorodności kultur na świecie, naszych form wyrazu i sposobów na bycie człowiekiem. Sprzyja jej wiedza, otwartość, komunikowanie się oraz wolność słowa, sumienia i wiary. Tolerancja jest harmonią w różnorodności. To nie tylko moralny obowiązek, ale także prawny i polityczny warunek. Tolerancja – wartość, która czyni możliwym pokój – przyczynia się do zastąpienia kultury wojny kulturą pokoju. 

Aby świadomie obchodzić ten dzień, warto wiedzieć czym jest tolerancja.

CZYM JEST TOLERANCJA?

Tolerancja, najprościej rzecz ujmując, to szacunek wobec innych. Jest to rozumienie, akceptowanie uczuć, poglądów, wyglądu, stylów oraz zainteresowań innych od naszych. 

W JAKI SPOSÓB TO ŚWIĘTO JEST OBCHODZONE?

Święto to obchodzone jest w różny sposób. Organizowane są m.in. koncerty, wykłady, akcje uliczne, wystawy itp.

W Polsce ten dzień jest obchodzony poprzez wiele działań promujących i poruszających temat tolerancji. Główną rolę odgrywają tu placówki edukacyjne, organizując różnorodne warsztaty i zajęcia.

FILMY PORUSZAJĄCE TEN TEMAT 

Jednym z filmów, które poruszają temat tolerancji jest film pt. Judas and the Black Messiah. Ekranizacja pomaga lepiej zrozumieć na czym polega dyskryminacja Afroamerykanów i systemowy rasizm w Stanach Zjednoczonych. Filmowy utwór stanął do Oscarowego wyścigu w 2021 roku. Warto wspomnieć również o poruszającej historii młodego Willa, który jest pozbawiony kończyn ukazanej w krótkometrażowej produkcji pt. Cyrk motyli.

Prawdziwa akceptacja wymaga otwartości i szacunku dla odmienności. Bądź tolerancyjny i życzliwy dla innych! 🙂

Autor: Maria Miłosz

Źródła: Interefekt, EKO Kalendarz, Vogue, Wyborcza.pl, Natuli

Jak radzić sobie ze stresem w szkole? 

Zapewne znaczna część uczniów zmaga się ze stresem, często związanym ze szkołą. Pasje, treningi, odpoczynek i NAUKA – jak to wszystko połączyć? Takie pytanie często rodzi się w głowach dzieci i młodzieży.

Nie jest to jednak jedyny problem powodujący stres. Egzaminy, prace domowe lub relacje z rówieśnikami, mogą również być przyczyną tego nieprzyjemnego uczucia. Dla niektórych uczniów może nie być to duży problem, jednak dla innych stres związany ze szkołą może być dużym wyzwaniem. 

Czym jest stres?

Stres najprościej można zdefiniować jako reakcję organizmu w odpowiedzi na wydarzenia, które zakłócają jego równowagę. Wynika on z wielu czynników: wewnętrznych, np. niska samoocena, niepokój lub zewnętrznych, np. nadmierna presja ze strony rodziny i rówieśników. Z tym ostatnim młodzież najczęściej się boryka. Próba sprostania oczekiwaniom rodziców i środowiska szkolnego negatywnie wpływa na psychikę młodych ludzi. 

Poza problemami natury psychicznej występują również fizjologiczne objawy takie jak: bóle i zawroty głowy, nudności lub zmęczenie. Wszystko to z czasem może być konsekwencją zaburzeń funkcjonowania organizmu. 

Sposoby na walkę z napięciem emocjonalnym

Jest wiele sposobów na to w  jaki sposób radzić sobie ze stresem. Mogą być bardziej lub mniej skuteczne – to wszystko zależy od człowieka, jego charakteru i psychiki. Naszym zadaniem jest, aby znaleźć ten odpowiedni, który faktycznie pomoże nam walczyć ze stresem.

ROZMOWA OPARTA NA ZAUFANIU jednym ze sposobów redukcji stresu może być aktywne słuchanie, ale i  rozmawianie o emocjach. Warto otwarcie mówić zaufanej osobie, co mnie stresuje i co leży mi na sercu.  To właśnie tylko,  a zarazem aż ROZMOWA jest bardzo ważną częścią radzenia sobie ze stresem. 

ĆWICZENIA RELAKSACYJNE – drugim ze sposobów mogą być ćwiczenia relaksacyjne, które warto wykonywać regularnie. Zamknij oczy, weź głęboki wdech, a po chwili głęboki wydech. Skupienie uwagi na oddechu pozwala zapomnieć przez chwilę o nerwach, opanować emocje oraz uspokoić przyspieszone bicie serca. 

DIETA I SEN – tych czynników często nie doceniamy. Chodzimy spać o 2:00, wstajemy o 6:00 ledwo przytomni, w pośpiechu zapominamy o śniadaniu, ze zmęczenia i głodu zawalamy sprawdziany i stresujemy się tym, że nasi rodzice znów zauważą jedynkę w Librusie. Brzmi znajomo? To właśnie koło zamknięte, które również może nieświadomie powodować u nas stres. Dobrze odżywiony, nawodniony i wypoczęty organizm jest znacznie bardziej odporny na szkodliwe wpływy. Warto zadbać o swoją dietę, aby była ona jak najbardziej wartościowa. Do tego ważna jest dawka zdrowego, co najmniej 7-godzinnego snu, dzięki której znacznie łatwiej zniesiemy złośliwości i inne irytujące bodźce dookoła nas. 

DOBRA ORGANIZACJA – im bardziej uporządkowany tryb życia, tym bardziej uporządkowane myśli. Regularny tryb życia i porządek pomagają nam zapanować nad chaosem. Jeżeli postaramy się i dobrze zaplanujemy nasze codzienne czynności, łatwiej będzie nam znaleźć czas na wszystko; pasje, treningi, odpoczynek i naukę. Przy czystym i zorganizowanym biurku łatwiej nam przyswaja się naukę, a przygotowani na lekcję nie będziemy stresować się niezapowiedzianą kartkówką.

Wrzuć  na luz i nie daj się stresowi!

AUTOR: Maria Miłosz

 

 

Konkurs dziennikarski 2023

W styczniu roku 2023, Akademia Nauk Stosowanych w Elblągu zaprosiła uczniów klas trzecich, czwartych i piątych szkół średnich do udziału w konkursie dziennikarskim. Konkurs był adresowany do mieszkańców Elbląga oraz całego województwa warmińsko-mazurskiego i pomorskiego.

Organizatorem konkursu był Instytut Pedagogiczno-Językowy Akademii Nauk Stosowanych w Elblągu. 

Celem konkursu było doskonalenie umiejętności pisania, wyrażania własnych sądów i opinii, wdrażanie do rozwijania wiedzy i umiejętności o charakterze pisarskim i dziennikarskim.

Zadanie konkursowe polegało na przygotowaniu jednej z wybranych form dziennikarskich, są to:

– recenzja dowolnej książki,

– recenzja dowolnego filmu,

– wywiad z członkiem rodziny o charakterze wspomnieniowym.

Laureaci Konkursu dziennikarskiego otrzymali nagrody w formie kart podarunkowych CH Ogrody w Elblągu.

Laureat I miejsca otrzymał kartę podarunkową CH Ogrody w Elblągu na kwotę 700 zł,

Laureat II miejsca – kartę podarunkową CH Ogrody w Elblągu na kwotę 450 zł,

Laureat III miejsca – kartę podarunkową CH Ogrody w Elblągu na kwotę 350 zł.

15 marca odbyło się rozstrzygnięcie Konkursu.

Licznie zebranych gości przywitała Prorektor ds. Organizacyjnych i Naukowych ANS w Elblągu dr Irena Sorokosz, prof. uczelni oraz Dyrektor IPJ ANS w Elblągu mgr Teresa Kubryń, która podkreśliła że konkurs jest ściśle związany z kierunkiem studiów Filologia polska – specjalność: dziennikarstwo i nowe media.

Następnie młodzież miała okazję wysłuchać prelekcji pt. “Rozmowy o języku”, którą wygłosił dr hab. Zenon Lica, prof. uczelni. Podczas tego wykładu mogliśmy posłuchać na temat języka młodzieżowego oraz pochodzenia niektórych wyrazów z działu kulinarnego. Dowiedzieliśmy się na przykład, że pierogi ruskie tak naprawdę nie są pochodzenia rosyjskiego. Określenie „ruskie” pochodzi od Rusi Czerwonej, zajmującej kiedyś obecnie tereny Polski i Ukrainy.

Później doszło do podsumowania Konkursu Dziennikarskiego, którego dokonał mgr Rafał Gruchalski – redaktor naczelny portEl.pl. 

Przejdźmy do wyników konkursu. Uczestnikom przyznano trzy miejsca na podium, jedna praca otrzymała wyróżnienie.

Trzecie miejsce zajęła Jagoda Gulińska z Zespołu Państwowych Szkół Muzycznych (recenzja “Świat idealny pułapką dla człowieka”), drugie, Bartłomiej Bil z Zespołu Szkół Mechanicznych (recenzja filmu “Sonic 2. Szybki jak błyskawica”). Triumfowała Karina Nadolska z Zespołu Szkół Gospodarczych z wywiadem wspomnieniowym “Z Harbina do Elbląga”. Wyróżniono też pracę Szymona Cyrklewicza z LO przy Zespole Szkół Pijarskich (recenzja książki “Kroniki Jakuba Wędrowycza”).

Sam też byłem jednym z uczestników konkursu, niestety jak widać powyżej moja praca nie była wystarczająco dobra do zajęcia miejsca na podium. Mimo wszystko uważam to za bardzo przydatne doświadczenie, które może się przydać w przyszłości, dlatego zachęcam wszystkich do podejmowania podobnych wyzwań. 

Dołączam jeszcze moją pracę. Jest to recenzja filmu „The boy and the beast”. Życzę miłej lektury🤗.

 

Moja recenzja filmu „The Boy and The Beast”

The Boy and The Beast (tłumaczony z japońskiego tytułu – „Bakemono no ko”) to film animowany z 2015 roku od japońskiego reżysera Mamoru Hosody, który w 2012 roku wyreżyserował film Wolf Children. Oba cieszą się wielkim zainteresowaniem. Film zdobył nagrodę Ryuu Masayuki za najlepszy film animowany i dwie nominacje: Annie za najlepszy niezależny film animowany oraz Złotą Muszlę za udział w konkursie głównym.

   Miasto, w którym ludzie żyją spokojnie oraz świat po drugiej stronie okupowany przez potwory, który nie może być ujrzany przez człowieka. Ta historia to opowieść o przygodach dziecka, które pogrążyło się w świecie potworów.

   Ren to 9-letni chłopiec, który po śmierci matki ucieka na ruchliwe ulice Tokio. Nie ma możliwości skontaktowania się z ojcem, z którym matka się rozwiodła, nie ma też miłości do krewnych matki, którzy chcą go przygarnąć. Wściekły i zdezorientowany, wędruje przez przypadek do równoległej Ziemi, świata bestii, gdzie każdy jest antropomorficznym zwierzęciem.

   W mieście bestii, obecny Wielki Mistrz (królik) zamierza przejść reinkarnację w boga, jednakże najpierw musi znaleźć następcę. Wybrał dwóch kandydatów: niedźwiedzia o imieniu Kumatetsu oraz dzika o imieniu Yozen.

   Oboje są przygotowani do walki o tytuł Wielkiego Mistrza. Yozen jest profesjonalny i skomponowany. Ma zastępy poważnie wyglądających uczniów i wychowuje dwóch synów, z których starszy był porzuconym ludzkim dzieckiem, które adoptował. Kumatetsu, w przeciwieństwie do niego, jest zuchwały, obcesowy i samolubny, choć wyjątkowo silny. Nie ma rodziny, ani nikogo kogo mógłby uczyć, a tym bardziej kibicował mu czy nawet stawiał na niego w walce. Mimo to, wszyscy dostrzegają jego potencjał. Króliczy Wielki Mistrz jest szczególnie wyrozumiały i nalega, by znalazł sobie ucznia. Więc, zakładając, że może równie dobrze trenować miotłę lub człowieka, Kumatetsu przyjmuje Rena.

   Najzabawniejszą częścią tego filmu jest kompletny brak chemii między Renem i Kumatetsu. Obaj są źli na świat, niesamowicie uparci, i nie mają umiaru w pyskówkach do siebie. Czasami jest to smutne, innym razem naprawdę zabawne. Ich relacje najlepiej można opisać jako antagonistyczne, połączone z odmową poddania się lub przyznania racji drugiej osobie. Szacunek stopniowo narasta, choć żadne z nich nigdy by się do tego nie przyznało.

   Ren trenuje pod okiem Kumatetsu, jednakże można powiedzieć, że to relacja obustronna. W miarę upływu czasu, ludzki nastolatek staje się niespokojny i zaczyna przemieszczać się tam i z powrotem pomiędzy światem ludzi i bestii. Historia jest pięknie rozbudowana wątkowo. W filmie możemy zobaczyć motywy przyjaźni, wewnętrznej przemiany oraz rozwoju młodego człowieka. 

   Jedną z rzeczy, które naprawdę lubię w filmach anime jest fakt, że pozwalają one studiom animacji na tworzenie naprawdę wysokiej jakości sztuki i animacji. Grafika tego anime ma prawie taką samą jakość jak Wolf Children lub Toki o Kakeru Shoujo, jest to naturalne, ponieważ te trzy anime zostały wyprodukowane bezpośrednio przez Studio Chizu z bardzo charakterystyczną grafiką. Jest kilka scen w tym filmie, które zostały nakręcone w szczególny sposób, który naprawdę mi się podobał, jak na przykład, gdy Kyūta walczył z gigantycznym potworem. 

   Trzeba powiedzieć coś o intuicji animatorów w wyczuwaniu, kiedy pominąć szczegóły. W niektórych scenach tak wielką wagę przywiązuje się do detali, podczas gdy inne kadry śmiało przedstawiają bohaterów za pomocą najbardziej podstawowego bazgrołu. Te pominięte szczegóły dodają kolejny wymiar przestrzenny do klatki, oprócz osi x, y i z. Oko widza jest w stanie oddzielić informacje na podstawie akcentów zawartych w animowanej komórce. Ogólnie rzecz biorąc, animacja w tym filmie była niesamowita, w tym nawet z dodatkowymi postaciami. Kolory i odcienie oświetlenia zostały wykorzystane z dobrym skutkiem, a mimika twarzy naprawdę mi się podobała. Wydaje się, że zastosowano rotoskoping, aby ruch wydawał się bardziej realistyczny w niektórych walkach i scenach w tłumie. 

   Również oprawa dźwiękowa w tym filmie była zapierająca dech w piersiach. Jak można się spodziewać, tło muzyczne wydawało się orkiestrowe, ze smyczkami używanymi dość często w całym filmie, chociaż instrumenty dęte i drewniane również odgrywają swoją rolę. Szczególna piosenka, która zawierała dźwięk stepowania, została użyta w walce pomiędzy Kumtetsu i Iōzenem we wczesnej fazie filmu i była naprawdę wspaniała. Również wykorzystanie efektów dźwiękowych było całkiem na miejscu. Kiedy Kyūta po raz pierwszy powrócił do świata ludzi, dźwięki miasta naprawdę pomogły dostrzec różnice między tymi dwoma światami.

   Ogólnie rzecz biorąc, myślę, że jest to film zdecydowanie warty obejrzenia. Największą siłą w tym filmie jest relacja między ludzkim dzieckiem a jego niedźwiedzim trenerem. Oboje musieli polegać na sobie, aby posuwać się naprzód w świecie, z upartym oddaniem i chęcią wytrwania. Jednocześnie zwraca uwagę na to, że radzenie sobie w pojedynkę również im zaszkodziło. Dawanie i otrzymywanie pomocy nie jest słabością, ale buduje przyjaźń i siłę, wypełniając luki w drugiej osobie, z którymi być może nie poradziłyby sobie same.

 

Techniki uczenia się

Naukowcy stwierdzili, że poniższe techniki zwiększają trwałość uczenia się i utrzymywania wiedzy, jeśli zostaną włączone do codziennych nawyków uczniów. Techniki te są trudne i wymagają wysiłku, a także spowalniają proces uczenia się. Początkowo zyski z nauki wydają się mniejsze niż w przypadku niektórych nieefektywnych praktyk, jednak techniki te prowadzą do długotrwałego opanowania materiału.

1. Pre-test:

Jest to technika, w której uczniowie ćwiczą odpowiadanie na pytania przed nauką tej treści. Badania wykazały, że pre-testowanie poprawia wyniki po teście bardziej niż poświęcenie tej samej ilości czasu na naukę. 

2. Rozłożona praktyka:

Wykazano, że rozłożone w czasie sesje nauki skupiające się na temacie przez krótki okres w różnych dniach, poprawiają pamięć bardziej niż zmasowana praktyka.                  

Tworzenie karteczek, które mogą być używane do ćwiczeń w odstępach czasu i do samosprawdzania jest skuteczne. Uczniowie powinni tworzyć różne grupy podczas przeglądania kart. Karty, na które są w stanie odpowiedzieć natychmiast, powinny być umieszczone w stosie do przejrzenia trzy dni później. Te, na które odpowiedzieli z pewną trudnością, powinny być przejrzane dwa dni później, a te, na które odpowiedzieli niepoprawnie, powinny być przejrzane następnego dnia.

3. Ćwiczenia przeplatane:

Uczniowie mogą polegać na “praktyce blokowej”, ucząc się zbioru zadań – np. mnożenia – jako grupy, aż do momentu, gdy się nauczą. Bardziej efektywną metodą nauki jest praca nad zestawem problemów, które są ze sobą powiązane, ale nie wszystkie są tego samego rodzaju – na przykład zestawy zadań matematycznych, które wymagają dodawania, odejmowania, mnożenia lub dzielenia. Następujące po sobie problemy nie mogą być rozwiązane przy użyciu tej samej strategii. Jest to bardziej efektywne niż wykonywanie zadania z matematyki jedno po drugim.

4. Parafrazowanie i odzwierciedlanie:

Wielu z nas przeczytało kilka akapitów w podręczniku tylko po to, by zdać sobie sprawę, że nie zapamiętaliśmy ani jednej koncepcji lub kluczowego punktu przedstawionego w tych akapitach. Należy stosować strategie celowego uczenia się. Obejmują one odniesienie tego, czego się nauczymy, do wcześniejszej wiedzy. Warto zastanowić się, jak wyjaśnilibyśmy daną treść pięciolatkowi oraz podjąć refleksję nad treścią.

Wierzę, że podane powyżej metody pomogą Wam w dalszej nauce, rozwijaniu swoich ambicji i spełnianiu marzeń. Najważniejsze w nauce jest to, żeby nie dać sobie wmówić, że nie nauczycie się, bo po prostu nie potraficie. Właściwa praca jest kluczem, który otwiera każde drzwi, dlatego nie można się poddawać do momentu, aż otrzymamy nasz wymarzony efekt. Na zakończenie polecam przeczytać kilka motywujących cytatów zapisanych poniżej: 

                                “Nothing is impossible. The word itself says ‘I’m Possible’.”

                                                            ― Audrey Hepburn, actress and humanitarian 

 

                  “Do the best you can until you know better. Then when you know better, do better.”           ―  MAYA ANGELOU, AMERICAN CIVIL RIGHTS ACTIVIST AND POET 

“Don’t say you don’t have enough time. You have exactly the same amount of hours per day that were given to Helen Keller, Pasteur, Michelangelo, Mother Teresa, Leonardo Di Vinci, Thomas Jefferson, and Albert Einstein.”                                                                                                                                                                                                  ― H. Jackson Brown Jr., author

                      “The only place where success comes before work is in the dictionary.”

                                                              ― Vidal Sassoon, hairstylist and philanthropist

Tłusty czwartek

Ostatni czwartek przed wielkim postem (czyli 52 dni przed Wielkanocą) w kalendarzu chrześcijańskim. Znany także jako zapusty, mięsopust, karnawał. Tłusty czwartek rozpoczyna ostatni tydzień karnawału. W Polsce oraz w katolickiej części Niemiec, wedle tradycji, w tym dniu dozwolone jest objadanie się.

Tradycja

Geneza tłustego czwartku sięga pogaństwa. Był to dzień, w którym świętowano odejście zimy i nadejście wiosny. Ucztowanie opierało się na jedzeniu tłustych potraw, szczególnie mięs oraz piciu wina, a zagryzkę stanowiły pączki przygotowywane z ciasta chlebowego i nadziewane słoniną.

W tym dniu oprócz jedzenia tłustych potraw jemy: pączki, faworki i inne tłuste “słodkości”.

Konkurs

Nasza szkoła organizuje w tłusty czwartek konkurs “paczkojady”. Zabawa polega na zjedzeniu pączków na czas. W rezultacie wygrany dostaje dodatkowe pączki dla swojej klasy. Już niedługo pojawi się filmik z tego wydarzenia. Już dzisiaj możemy zdradzić, że najszybciej zjadł Adam Makowski z klasy 2.

Przysłowia

„Powiedział Bartek, że dziś tłusty czwartek, a Bartkowa uwierzyła, dobrych pączków nasmażyła”

„Kto w tłusty czwartek nie zje pączków kopy, temu myszy zniszczą pole i będzie miał pustki w stodole”

„Gdy w tłusty czwartek człek w jedzeniu pofolguje, łaskawy Pan Bóg grzech obżarstwa daruje”

„Tłusty czwartek pączkami fetuje, a od Popielca ścisły post szykuje”  

“Od tłustego czwartku do Zmartwychwstania – ścisły post się kłania.”

Artykuł napisał Igor Orszewski

Źródła:

„Znalezienie wymarzonej pracy” – czyli jak dowiedzieć się, co chcesz robić w przyszłości.

1. KIERUJ SIĘ SWOIMI MOCNYMI STRONAMI

To, że nie wiesz, co chcesz robić w przyszłości, nie oznacza, że nie wiesz, w czym jesteś dobry. Świetnym sposobem na skupienie się na swoich umiejętnościach jest zrobienie listy swoich mocnych stron. Jeśli nie przychodzi ci to naturalnie, poproś o opinię przyjaciela lub nauczyciela. Możesz też sprawdzić źródło samoanalizy, takie jak test osobowości Myers-Briggs.

Aktywne spojrzenie na to, w czym jesteś dobry i co sprawia, że jesteś w stanie się poruszać pod względem osobowości, to skuteczny sposób na ocenę ścieżki kariery, która będzie pasować 
i uzupełniać te mocne strony.

Oczywiście można być dobrym we wszystkim, jeśli tylko wystarczająco mocno się postaramy lub poświęcimy wystarczająco dużo czasu. Ale możesz zaoszczędzić dużo czas i uniknąć frustracji, jeżeli pozwolisz Twoim silnym stronom prowadzić ciebie, zamiast zmuszać się do zawodu, z którym w ogóle się nie identyfikujesz.

Na przykład, być może przekonałeś się (lub pozwoliłeś innym przekonać cię), że nie jesteś osobą matematyczną, tylko po to, aby dowiedzieć się, że uwielbiasz używać logiki do rozwiązywania problemów.

W takim przypadku możesz faktycznie mieć pasję do czegoś takiego jak tworzenie stron internetowych, które wcześniej mogłeś spisać na straty. Łatwo jest pozwolić, by uprzedzenia powstrzymały cię przed udaną karierą w branży technicznej, ale jeśli poświęcisz trochę czasu, by przyjrzeć się swoim mocnym stronom, prawdopodobnie będziesz mile zaskoczony tym, co ci powiedzą.

2. ROZMAWIAJ Z LUDŹMI, ABY DOWIEDZIEĆ SIĘ, JAKA JEST TWOJA WYMARZONA PRACA

Zacznij poświęcać trochę czasu w poszukiwaniu pracy, aby poprosić i zaplanować wywiady informacyjne z ludźmi z dziedzin, którymi jesteś zainteresowany, aby dowiedzieć się o ich ścieżkach kariery i uzyskać porady zawodowe. Pytaj o ich pracę, przeszłość zawodową i aspiracje, a także o branżę.

Pamiętaj, aby przygotować sobie pytania z wyprzedzeniem, aby jak najlepiej wykorzystać te spotkania lub rozmowy i, oprócz bezsensownego “dziękuję” po ich zakończeniu, zrobić wszystko, aby znaleźć sposób na odwdzięczenie się.

I nie ograniczaj się do ludzi, których znasz lub z którymi masz kontakty. Nawiązuj kontakty na konferencjach i warsztatach.

Dołącz do czatów na Twitterze, innych platformach społecznościowych lub grupach na Facebooku. Wejdź na LinkedIn i przeczytaj opisy stanowisk pracy lub wywiady i artykuły o osobach wykonujących zawody, które podziwiasz. Na przykład, jeśli jesteś ciekawy, jak wygląda dzień z życia programisty WordPress, wykonaj szybkie wyszukiwanie w Google i prawdopodobnie będziesz w stanie znaleźć mnóstwo informacji (w tym podcast lub dwa) i ludzi, z którymi możesz się skontaktować.

Zanim postawisz swoje serce na właściwej karierze – lub całkowicie coś wykluczysz – upewnij się, że masz poczucie, jak wygląda praca na co dzień.

3. NAJPIERW UCZĘSZCZAJ NA ZAJĘCIA, A PÓŹNIEJ WYMYŚL SWOJĄ NOWĄ KARIERĘ

Spróbuj czegoś nowego, gdy tylko nadarzy się okazja. Weź udział w zajęciach online, weź udział w warsztatach, czytaj książki i oglądaj tutoriale na YouTube. Korzystając z tych szans, może się okazać, że naprawdę kręci Cię projektowanie UX, marketing cyfrowy, programowanie w Pythonie – lub coś zupełnie innego!

Chodzi o to, że obecnie istnieje tak wiele opcji uczenia się nowych umiejętności, a korzystając z nich, masz fantastyczną okazję znaleźć pasję, która daje większą elastyczność w zakresie wyboru kariery, pomaga zdobyć pracę lub którą możesz przekształcić w nową karierę.

I, jeśli nic innego, będziesz miał nową umiejętność, którą możesz wykorzystać w swojej obecnej pracy (a może nawet dostać więcej pieniędzy za!) lub nowe hobby, które możesz przekształcić w pracę dodatkową.

4. ZASTANÓW SIĘ, JAKIEGO ŚRODOWISKA PRACY POTRZEBUJESZ

Czy ludzie w miejscu pracy, które rozważasz, rywalizują ze sobą czy współpracują? Czy są przyjaciółmi poza biurem? Czy pracują w zespole, czy na własną rękę? Czy ludzie mogą pracować zdalnie, czy też oczekuje się od nich pracy w biurze? Jak wygląda równowaga między pracą a życiem prywatnym? Jakie są oczekiwania dotyczące wynagrodzenia?

To wszystko są ważne pytania dla potencjalnych miejsc pracy i pracodawców, gdy szukasz tej wymarzonej pracy, aby zbadać różne opcje kariery lub całkowicie zmienić karierę.

Dobrze jest też (i łatwo) przeprowadzić wstępne badania na własną rękę – zarówno na temat branż ogólnie, jak i pracodawców w szczególności – korzystając z wyszukiwarki Google i portali ogłoszeniowych, aby zobaczyć, jak wygląda typowa oferta pracy w wybranej przez ciebie dziedzinie.

Jeśli wiesz, że najlepiej pracuje się w zespole, ważne jest, aby znaleźć firmę, która stawia na współpracę. Jeśli jesteś bardziej produktywny pracując samemu lub nie lubisz pracy na pełen etat, to być może lepiej będzie ci służyć praca na zlecenie, która pozwoli ci zarządzać sobą i ustalać własne warunki.

To samo dotyczy kwestii planowania i elastyczności. Jeśli dobrze czujesz się w zorganizowanym środowisku i wolisz podlegać bezpośrednio kierownikowi, możesz poszukać tradycyjnej pracy w biurze od 9 do 17.

Jeśli jednak wolisz swobodę pracy w domu lub w drodze jako cyfrowy nomada i czujesz się bardziej komfortowo będąc swoim własnym szefem lub przełożonym, to szukanie zdalnych karier będzie kluczem do twojego szczęścia zawodowego.

5. RÓB TO, CO CIĘ USZCZĘŚLIWIA (NAWET JEŚLI JESZCZE NIE WIESZ, CO TO OZNACZA DLA TWOJEJ KARIERY)

Dwa krytyczne pytania do rozważenia, jeśli chodzi o twoją karierę, to:

Co kochasz robić tak bardzo, że byłbyś gotów robić to za darmo?

Pomyśl o tym: Jeśli kochasz coś tak bardzo, że robiłbyś to bez wynagrodzenia, czy otrzymanie za to zapłaty nie byłoby definicją pracy marzeń? Spróbuj wyobrazić sobie, czym jest ta “praca, którą zrobiłbyś za darmo”, a następnie zacznij łączyć ją z płatnymi możliwościami w tej samej dziedzinie.

Co sprawiłoby, że byłbyś najszczęśliwszy (tzn. NIE to, co przyniosłoby ci najwięcej pieniędzy)? Gdybyś miał wygooglować “znajdź pracę marzeń”, jaką odpowiedź chciałbyś zobaczyć?

Podczas, gdy wszyscy musimy zapłacić rachunki i, miejmy nadzieję, nadal mieć pieniądze pozostawione na wygodne życie, nie warto wybierać najbardziej prestiżowej pracy tylko po to, by móc zaimponować ludziom na przyjęciach koktajlowych.

Zamiast tego, dla większego długoterminowego szczęścia, wybierz zawód, który uczyni cię najszczęśliwszym i pozwoli ci się rozwijać i uczyć.

Pomyśl więc o tym, co naprawdę cię interesuje, a nie o tym, co na papierze brzmi najbardziej lukratywnie czy wysoko.

Postaraj się określić te rzeczy, które angażują cię w taki sposób, że zawsze jesteś w stanie wykrzesać z siebie choćby iskrę pasji i wykorzystać te zainteresowania, aby poprowadzić się w kierunku odpowiedniej ścieżki kariery.

Znalezienie wymarzonej pracy nigdy nie powinno oznaczać kompromisu z tym, za czym się opowiadasz lub czego oczekujesz od swojego życia zawodowego, a dobra wiadomość jest taka, że wcale nie musi.

Podążając za powyższymi wskazówkami, możesz rozwinąć jasne poczucie tego, co sprawia, że jesteś w stanie zrobić karierę, dzięki czemu będziesz w stanie znaleźć oferty pracy i ścieżkę kariery, która naprawdę pasuje do twoich potrzeb i pragnień.

Możesz myśleć, że nie wiesz, czego chcesz, ale przy odrobinie refleksji i determinacji szybko zdasz sobie sprawę, że jest to w zasięgu ręki. Wystarczy tylko po to sięgnąć.

 

Londyn “Część 1”: Sekrety podziemnej kolei

Nasza szkoła jeździ na wycieczki do Londynu. Jednym z transportów, dzięki którym szybko poruszamy się po tym mieście, jest metro. Podczas ekspansji miasta postanowiono wybudować pierwszą kolej pod ziemią.

Jak to się zaczeło

https://upload.wikimedia.org/wikipedia/commons/8/88/Charles_Pearson.png
Charles Pearson

Charles Pearson ur. 4 października 1793 był brytyjskim prawnikiem i politykiem. Był radcą prawnym Londyna. Prowadził kampanię przeciwko korupcji przy wyborze ławy przysięgłych, na rzecz reformy karnej, zniesienia kary śmierci i powszechnego prawa wyborczego.

Pearson wykorzystał swoje wpływy jako prokurator/radca do promowania ulepszeń w komunikacji transportowej. Początkowo zaproponował centralną stację kolejową dla miasta, do której prowadziłby tunel i z której korzystałoby wiele firm kolejowych, umożliwiając pracownikom dojeżdżanie do miasta z dalszych miejsc. Kiedy ten plan został odrzucony, Pearson promował podziemną kolej łączącą północne stacje stolicy. Powstała w ten sposób Kolej Metropolitalna. Była pierwszą koleją podziemną na świecie i doprowadziła do rozwoju rozległej sieci londyńskiego metra i szybkiej ekspansji stolicy.

Inżynier Joseph Bazalgette z Londynu, zwany też zbawicielem, urodził się w Enfield w północnym Londynie w 1819 roku. Swoją karierę zawodową rozpoczął jako inżynier kolei, ale dużo czasu spędzał na opracowywaniu metod osuszania podmokłego terenu, aby nadawał się do układania torów kolejowych i rekultywacji gruntów.

To on zaprojektował konstrukcje tuneli, którymi poruszały się pociągi. Skonstruował również schemat budowy ścieków. 

Kampania na rzecz kolei podziemnej

Dostrzegając rosnące zatłoczenie w mieście i jego szybko rozwijających się przedmieściach, Pearson opublikował w 1845 r. broszurę wzywającą do budowy podziemnej kolei przez dolinę Fleet do Farringdon. Proponowana kolej byłaby koleją atmosferyczną z pociągami przepychanymi przez tunele za pomocą sprężonego powietrza. Chociaż propozycja została wyśmiana i spełzła na niczym, Pearson nadal lobbował za różnymi programami kolejowymi w latach czterdziestych i pięćdziesiątych XIX wieku.

https://www.open.edu/openlearn/pluginfile.php/3274786/tool_ocwmanage/articletext/0/constructing_i1.jpg
Budowa linii podziemnej kolei pomiędzy budowlami

W 1846 roku Pearson zaproponował, przy wsparciu City Corporation, centralną stację kolejową dla Londynu zlokalizowaną w Farringdon, która miała kosztować 1 milion funtów (dziś około 103 milionów funtów). Celem Pearsona w promowaniu tego planu było ułatwienie pracownikom miasta dojazdów do Londynu. Królewska Komisja ds. Kolei Metropolitalnej z 1846 r. odrzuciła propozycję.

W 1854 r. Powołano komisję specjalną do zbadania szeregu nowych kolei w Londynie. Pearson przedstawił propozycję linii kolejowej łączącej londyński Termini. Jako dowód przedstawił badanie ruchu, które wykazało wysoki poziom zatorów spowodowany ogromną liczbą wozów, taksówek i omnibusów wypełniających drogi. Komentarz Pearsona na ten temat był następujący:

“The overcrowding of the city is caused, first by the natural increase in the population and area of the surrounding district; secondly, by the influx of provincial passengers by the great railways North of London, and the obstruction experienced in the streets by omnibuses and cabs coming from their distant stations, to bring the provincial travellers to and from the heart of the city. I point next to the vast increase of what I may term the migratory population, the population of the city who now oscillate between the country and the city, who leave the City of London every afternoon and return every morning.”

Przeludnienie miasta spowodowane jest przede wszystkim naturalnym przyrostem ludności i powierzchni otaczającej go dzielnicy; po drugie, przez napływ prowincjonalnych pasażerów przez wielkie koleje na północ od Londynu oraz przeszkody napotykane na ulicach przez omnibusy i dorożki jadące z ich odległych stacji, aby przywieźć podróżnych z prowincji do centrum miasta. Wskazuję obok ogromnego wzrostu tego, co mogę nazwać populacją migrującą, populacją miasta, która obecnie oscyluje między wsią a miastem, która opuszcza londyńskie miasto każdego popołudnia i wraca każdego ranka.

Wiele proponowanych projektów zostało odrzuconych, ale Komisja zaleciła budowę linii kolejowej łączącej terminale z dokami i Pocztą Główną w St. Martin’s Le Grand. Prywatny rachunek za Metropolitan Railway między Praed Street w Paddington i Farringdon otrzymał zgodę 7 sierpnia 1854 r. 

Chociaż nie był dyrektorem ani znaczącym udziałowcem nowej firmy, Pearson kontynuował promocję projektu przez kilka następnych lat i wykorzystywał swoje wpływy, aby pomóc firmie zebrać 1 milion funtów, kapitału potrzebnego do budowy linii. Wydał broszurę, Dwudziestominutowy list do mieszkańców Londynu, na rzecz Metropolitan Railway and City Station, zachęcając do inwestycji. Przekonał miasto, że kolej złagodzi problemy z zatłoczeniem miasta.  Po uruchomieniu kolei miasto sprzedawało swoje udziały z zyskiem. Do 1860 roku zebrano fundusze i ustalono ostateczną trasę. Rozpoczęły się prace na kolei. Wykopaliska, w najgorszych slumsach wiktoriańskiego Londynu i pod najbardziej ruchliwymi ulicami, zajęły mniej niż trzy lata.

Pearson zmarł na puchlinę 14 września 1862 r. w swoim domu w West Hill, Wandsworth i nie dożył otwarcia Kolei Metropolitalnej 10 stycznia 1863 r. Pearson odrzucił ofertę nagrody od wdzięcznej firmy kolejowej. Wdowa po nim otrzymała rentę w wysokości 250 funtów rocznie. 

Został pochowany na cmentarzu West Norwood 23 września 1862 r.

Budowa

W momencie, gdy miasto rozwijało się, w centrum miasta było dużo budowli. Jedynym rozwiązaniem było zbudowanie kolei pod ziemią. Położenie torów, nie było problemem. Trudność sprawiało umiejscowienie ich pod budowlami. 

W miejscu przebiegu linii kolejowej burzono budynki, następnie wykopywano doły takiej wielkości, aby można było zbudować tunel z cegieł.

Pociągami były parowozy, więc należało wybudować jeszcze kominy, aby wyciągnąć spaliny pociągu na powierzchnię. Po ukończeniu pewnego odcinka następowała odbudowa zabudowy mieszkalnej nad linią.

https://assets-us-01.kc-usercontent.com/9dd25524-761a-000d-d79f-86a5086d4774/1fc86139-8330-4f20-90b2-14dca82f709b/bazalgette1.jpg?w=800&h=600&auto=format&fit=crop
Przekrój terenu, umiejscowienie różnych konstrukcji (metro, ścieki) pod ziemią

Elektryfikacja linii

W tamtych czasach, w metrze używano lokomotyw parowych, przez co zauważano negatywny wpływ na zdrowie. Podczas podróży, z powodu upałów i zanieczyszczeń dochodziło do omdleń. Metropolitan zachęcał pracowników do noszenia brody, jako filtra powietrza. Były też inne doniesienia o korzystnych skutkach korzystania z metra, w tym wyznaczenie Great Portland Street jako „sanatorium dla [cierpiących na…] astmę i dolegliwości oskrzelowe”.

Na szczęście nastała era elektryfikacji. Wraz z pojawieniem się usług metra elektrycznego firmy: Waterloo and City Railway oraz Great Northern and City Railway, Volks Electric Railway w Brighton wymagały modernizacji.  Na początku XX wieku koleje okręgowe i metropolitalne wymagały elektryfikacji. Komitet zalecił system prądu przemiennego.  Dystrykt, chcąc zebrać niezbędne fundusze, znalazł inwestora w postaci Amerykanina Charlesa Yerkesa. Kolej Metropolitalna protestowała przeciwko zmianie planu, ale po arbitrażu Izby Handlowej przyjęto system DC (prąd stały).

Ciekawostki

  • Na dzień dzisiejszy metro w Londynie posiada 272 stacje – 402 km torów.
  • W Polsce jedyne metro istnieje w Warszawie, mające 39 stacji- 41,5 km torów.
  • Oczywiście, po osiągnięciu sukcesu związanego z metrem w Londynie, inne państwa takie jak np. USA zaczęły budować swoje metro.
  • Pierwsza całkowicie podziemna linia została otwarta w Londynie już 10 stycznia 1863. Zbudowana została na niewielkiej głębokości, metodą odkrywkową. Łączyła ulice Bishop’s Bridge Road (Paddington) i Farringdon, miała długość 6 km, napęd zapewniały lokomotywy parowe.
https://upload.wikimedia.org/wikipedia/commons/thumb/9/90/Tube_map_1908-2.jpg/1280px-Tube_map_1908-2.jpg
Pierwsze plany lini metra

Istniejące wtedy mapki, pomagające podróżować metrem po Londynie nie były zbyt jasne w obsłudze. Były przeładowane informacjami takimi jak znane budowle, nazwy ulic, parki.

Na początku lat trzydziestych pewien człowiek postanowił poprawić czytelność mapek. Harry Beck pracował wówczas jako elektryk/projektant, w wolnych chwilach dobrowolnie starał się skonstruować czytelniejszą mapę (było to jego pasją).

Zainspirował się schematami elektrycznymi, które projektował. Chciał się pozbyć nieistotnych szczegółów, jak proporcjonalne odległości między stacjami. Jego mapa już nie posiadała plątaniny kolorowych linii, tylko zawierała wyłącznie linie pionowe, poziome i skośne pod kątem 45 stopni.  

Gdy pomysł trafił do szefów początkowo byli nastawieni sceptycznie. Przekonał ich do wykonania paru prób na wybranych stacjach. Pierwsze 500 sztuk zniknęło od razu, przyszło mnóstwo dobrych wiadomości do biura.

Wówczas szefowie metra zdecydowali na wydrukowanie 700 tys. egzemplarzy. Były tak popularne, że już po miesiącu musieli dodrukować 100 tyś sztuk. To tylko dowód na to, że prostota w tym rozwiązaniu sprawdza się najlepiej. 

Beck otrzymał za swoja pracę 50 dolarów na dzisiejsze pieniądze 950 dolarów.

https://img.wprost.pl/_thumb/1b/f7/acaf601af43ffb17dbd9f29fce8a.jpeg
Obecna mapa lini metra

Artykuł napisał Igor Orszewski

Źródła z których korzystałem